22 - از نامه‌هاى امام عليه السلام : به « عبد إله ابن عباس » . « عبد إله ابن عباس » همواره مىگفت : « پس از سخنان پيامبر اسلام ( ص ) هيچ سخنى را به اندازه اين سخن سودمند نيافتم » ! ( 457 . ) اما بعد ! انسان گاهى مسرور مىشود به خاطر رسيدن به چيزى كه هرگز از دستش نمىرفت . و گاهى ناراحت مىشود ، بخاطر از دست دادن چيزى كه هرگز به آن نمىرسيد ! خوشحالى تو بايد از چيزى باشد كه در طريق آخرت نائل شده‌اى ، و تأسف تو بايد از امورى باشد كه مربوط به آخرت است و از دست داده‌اى . به آنچه از دنيا مىرسى آن قدر خوشحال مباش ! و آنچه را كه از دنيا از دست مىدهى بر آن تأسف مخور و جزع مكن ! همتت در آن باشد كه پس از مرگ به آن خواهى رسيد ! 23 - از سخنان امام عليه السلام هنگامى كه « ابن ملجم » وى را ضربت زد سخنان ذيل را پيش از مرگش بعنوان « وصيت » فرمود : وصيت من به شما اين است كه به خدا شرك نورزيد ! و سنت محمد ( ص ) را ضايع مگردانيد ، اين دو ستون دين را استوار بر پا داريد ، ! و اين دو چراغ را روشن نگهداريد ، و ديگر از هيچ ملامت و مذمتى نترسيد . من ديروز همچون شما بودم ، امروز باعث عبرت شما و فردا از شما جدا خواهم شد ، اگر زنده بمانم خود ولى خون خويشم ، و اگر بميرم مرگ ميعاد و قرارگاه من است . اگر عفو كنم ، عفو براى من موجب تقرب به خدا است و براى شما نيكى و حسنه است بنا بر اين عفو كنيد « آيا دوست نداريد خدا شما را مشمول عفو و آمرزش خويش قرار دهد » ؟ « 1 » به خدا سوگند چيزى از نشانه‌هاى مرگ ، ناگهان به من روى نياورده كه من از آن ناخشنود باشم ، و طلايه‌اى از آن آشكار نشده كه من آن را زشت بشمارم .

--> 1 - سورهء نور ( 24 ) ، آيهء 22 .